5.2.323. De Morgen van 12 november 2005

LUCHTVAARTMAATSCHAPPIJ VLM VLIEGT BELEGGERS IN TWEE UUR TIJD NAAR BRITS FINANCIEEL PARADIJS

Belastingvlucht naar het eiland Man

ISLE OF MAN

Van onze verslaggever

Ronald Meeus

Waar moet de Belgische belegger met zijn geld heen na de invoering van de Europese Spaarrichtlijn?

Sinds 1 november kan hij een Fokker 50 van VLM nemen en met zijn centen naar het idyllische Isle of Man vliegen. Wie er zijn fondsen parkeert in een zogeheten trust geniet immers nog steeds van speciale geheimhoudingswetten waarmee de overheid zijn belangrijke financiële sector beschermt. Op die manier verschijn je dus niet op de radar van de Belgische fiscus.

Zeehonden paren er op de stranden, palmbomen groeien er in het wild en er leven katten zonder staart. De wetten worden er nog steeds opgesteld door de Tynwaldassemblee, een parlement dat ruim duizend jaar geleden door Vikings werd opgericht. Niemand betaalt er meer dan 18 procent inkomstenbelasting, het gemiddelde ligt zelfs lager dan 10 procent, en bedrijven hoeven helemaal niets af te dragen. Welkom op the Isle of Man, een kruimeltje land midden in de zee tussen Ierland en Schotland.

Dankzij de Belgische luchtvaartmaatschappij VLM hebben nu ook Belgische reizigers dagelijks een quasidirecte lijnverbinding (twee uur vliegen) met het Beloofde Eiland.

Op 1 november begon het bedrijf met een dagelijkse heen- en terugvlucht van Brussel en Antwerpen naar Man. Onderweg wordt de luchthaven London City, het knooppunt van VLM, aangedaan.

“De verbinding tussen Antwerpen, Brussel, Londen en het eiland, waarvan de economie voor bijna de helft op financiële instellingen teert, is vooral belangrijk om zakenlui naar ginder te lokken”, zegt gedelegeerd bestuurder Johan Vanneste van VLM.

Of stinkend rijke particulieren.

Op Man, dat deel uitmaakt van het Verenigd Koninkrijk maar een eigen uitvoerende macht heeft, worden net als op Jersey en Guernsey zeer weinig belastingen geheven.

Een consument betaalt er btw en een inwoner moet er de voornoemde inkomstenbelasting betalen, maar er bestaan géén successierechten, géén belasting op kapitaalvermeerdering en géén vennootschapsbelasting.

Volgens vertegenwoordigers van de regering heeft dat een historische oorsprong. Het land heeft geen noemenswaardige natuurlijke bronnen en alle goederen moeten ingevoerd worden tegen een hoge prijs, aangezien ze per boot geleverd worden. Lokale bedrijven zijn dan weer genoodzaakt om uit te voeren omdat er op het eiland zelf, met slechts 78.000 inwoners, geen noemenswaardige afzetmarkt te bespeuren valt. Dat maakt dat het leven op Man allesbehalve goedkoop is, maar door de belastingdruk naar beneden te halen houdt iedereen netto wat meer over. “Lage belastingen waren ge woon een manier om niet achter te geraken op Groot-Brittannië”, zegt gedelegeerd bestuurder Chris Corlett van het Department of Trade and Industry op Man, de lokale variant van onze kamers van koophandel.

Toen in de jaren zeventig het toerisme op Man in het slop geraakte en het eiland met een werkloosheidsgraad van 12 procent te kampen kreeg, besloot de overheid het gunstige belastingregime te ge bruiken om buitenlands geld aan te trekken. Dat hielp: ondertussen ligt de werkloosheidsgraad slechts iets hoger dan 1 procent en hebben de belangrijkste financiële instellingen op de wereld (waaronder waaronder ook ‘onze’ Fortis) er een filiaal.

Tot de invoering van de Europese Spaarrichtlijn op 1 juli 2005 was het eiland, net als Luxemburg, Andorra en andere continentale belastingparadijzen, erg interessant om spaargeld te parkeren.

Maar de tijden zijn enigszins veranderd.

The Isle of Man schikte zich naar de richtlijn, waardoor de overheid een bronheffing inhoudt op de intresten die uit spaarrekeningen van buitenlanders komen. Een aantal decennia oude wetten op de confidentialiteit van bankgegevens blijven echter buitenlands kapitaal beschermen.

Wie er een zogenaamd discretionair trust opzet, een beleggingsproduct waarbij men zijn geld laat beheren door een op Man wonende trustbeheerder, blijft onder de radar van de fiscus vliegen.

De inhoud van een trustovereenkomst moet niet onthuld worden en een jaarlijkse audit is niet verplicht.

“Buitenlanders die trusts opzetten, dat is hetgene wat de economie hier draaiende houdt”, zegt een zakenbankier die op het eiland gevestigd is. “We hebben 160 financiële bedrijven die zich uitsluitend daarmee bezighouden.

Ze hoeven niets los te laten als ze dat niet willen.”

“Onze discretiewetten zijn geen geheimhoudingscode”, zegt Steve Carse, economisch adviseur van de overheid op het eiland. “Buitenlandse overheden kunnen ons niet vragen om alle fondsen die door hun inwoners hier zijn geplaatst door te geven, maar als er echt een reden voor is verstrekken wij wel, geval per geval, financiële gegevens. Trustbeheerders moeten een licentie van de overheid krijgen, en worden dus ook door de overheid gecontroleerd. We worden al jaren verkeerdelijk gepercipieerd als een land dat frauduleus geld binnenlaat en dat geld beschermt met een bankgeheim.” (Foto RV)

Wie een zogenaamd discretionair trust opzet, waarbij je je geld laat beheren door een op Man wonende beheerder, blijft onder de radar van de fiscus

Terug naar Index

Ga naar 5. Persartikels

Ga naar 5.1.5.11. Overzicht krantenartikels periode 1 juli 2005 – 31 december 2005