PVC EN ADDITIEVEN
FABEL
Milieu-, gezondheid- en beroepsimpacten als gevolg van persistente vervuiling
tijdens de productie van chloor, EDC, MVC, PVC en zijn additieven.
PVC, een milieugif
van Greenpeace Australië op Internet.
FEITEN EN CIJFERS
De milieu- en gezondheidsimpact van PVC en additieven
De milieu- en gezondheidsimpact van chloor en PVC kan vergeleken worden
in levenscyclusanalyses. Dit vindt u in "Volledige levenscyclusanalyses
van PVC en alternatieven" (engelse versie)
pagina's. Ftalaten, de belangrijkste additieven om PVC week te maken, vindt
u in Chloor en hormonale veranderingen pagina's,
maar hier volgt een volledige reactie. Het gebruik van zware metalen als
PVC stabilisatoren is hier een ander belangrijk onderwerp.
Delen van deze pagina
Lood als stabilisator in PVC
De Nordic Pipes Federation (Nordic = Noorwegen, Zweden, Denemarken, Finland)
heeft omwille van de bezorgdheid inzake het gebruik van lood als stabilisator
in PVC-drinkwaterleidingen een document voorbereid voor een wetenschappelijk
debat rond de gezondheids- en milieu-impacten, in vergelijking tot andere
loodtoepassingen. Het kan u een idee geven van de verhouding van de problemen
van lood in PVC en lood in andere toepassingen.
Lood dat naar het drinkwater migreert
Drinkwater en leidingmaterialen werden getest op migratie van lood uit
PVC. Met uitzondering van de eerste 5 dagen, wanneer lood van het oppervlak
naar het water kan migreren, zijn er geen migraties vastgesteld en bevat
het water aan de kraan niet meer lood dan het water aan de bron. Tijdens
de eerste dagen, wordt de leiding op lekken getest en grondig gespoeld
en gedesinfecteerd.
Het oppervlak van PVC leidingen werd getest met dezelfde test, die gebruikt
wordt voor het testen van keramiek dat met voedsel in contact komt.
De eerste test gaf 0.13 and 0.20 mg/dm2 lood.
De tweede test gaf minder dan 0.01 mg/dm2. Dit betekent dat er geen
migratie van lood uit de massa van het plastic plaatsvindt.
De strengste EU testlimiet is 0.80 mg/dm2.
Loodgebruik in Zweden
Het loodverbruik in Zweden in 1992 was:
| Loodverbruik in Zweden 1992: |
| Toepassing: |
verbruik
(ton) |
|
|
loodbatterijen,
minstens: |
22.000 |
met lood
afgeschermde kabels: |
3.000 |
| Kristalglas: |
1.300 |
| Electronica: |
1.300 |
| Munitie: |
1.200 |
| Gewichten: |
1.000 |
| Metaallegereingen: |
900 |
| Visgewichten, netten: |
600 |
| Schoorsteenplaten: |
500 |
Plastiekadditieven,
excl. PVC leidingen: |
400 |
| Benzine met lood: |
340 |
| PVC leidingen: |
225 |
| Andere toepassingen: |
150 |
| Anti-roest verf: |
90 |
Interessant, indien lood in PVC leidingen een probleem is, waarom zou
het gebruik van lood in kristalglas dan toegelaten zijn. Alleen maar om
het genot van het glazen kunstwerk, zonder enig milieuvoordeel?
Loodemissies in Zweden
De jaarlijkse emissie van lood in het milieu werd berekend op:
| Jaarlijkse loodemissies: |
| Produkt: |
emissie
(ton/jaar) |
|
|
| Batterijen: |
3.000 |
| Munitie: |
1.200 |
Visgewichten,
netten: |
600 |
| Benzine met lood: |
340 |
| Anti-roest verf: |
90 |
| PVC leidingen: |
0,08 |
Bij verbranding zullen de metalen die als stabilisator in PVC werden
gebruikt nauwelijks de totale hoeveelheid aan zware metalen die uit de
rookgassen moeten verwijderd worden, veranderen.
Noch in de aarde, noch op stortplaatsen werd het migreren van lood uit
PVC leidingen vastgesteld, ook geen afbraak van het harde PVC zelf. Maar,
als we veronderstellen dat PVC in elk geval, na 100 jaar of zo, zal afbreken,
dan nog zou het extra risico op loodemissie verwaarloosbaar zijn:
De natuurlijke hoeveelheid lood in grond bedraagt : 20-50 mg/kg.
De maximaal toegelaten hoeveelheid voor verschillende landen bedraagt:
200-1000 mg/kg
Wanneer de loodinhoud van een meter PVC-leiding van 110 mm doorsnee
naar de omliggende grond migreert, zou de achtergrondwaarde van lood in
de grond verhoogd worden met:
0,4 mg/kg wanneer enkel de bovenlaag afbreekt en het lood migreert
tot 0,5 m van de leiding.
7 mg/kg wanneer het lood volledig migreert naar de omliggende 1 m3
grond.
De migratiesnelheid van metalen in het algemeen is lager dan 1,5 m in
meer dan 600 jaar, met uitzondering van zandsteen: 4,5 m in 690 jaar.
Ftalaten als weekmakers in zacht PVC
Ftalaten en giftigheid
Omwille van de paniekzaaierij die Greenpeace startte tegen de migratie
van "giftige" chemicaliën uit kinderspeelgoed, volgt hier de toxicologische
achtergrond van ftalaten.
De acute giftigheid van verschillende commerciële ftalaten is zo
laag dat enorme hoeveelheden aan dieren moeten gevoederd worden om de MTD
(maximaal toelaatbare dosis) te bereiken, equivalent met 500g/dag voor
een volwassene. DEHP, het meest gebruikte
ftalaat wordt als niet-giftig en niet-irriterend beschouwd. DEHP is goedgekeurd
door het US FDA en de EU Scientific Committee for Foodstuffs voor het gebruik
in materialen voor voeselverpakkingen. PVC, weekgemaakt met DEHP is het
enige flexibele materiaal dat door het Europese Pharmacopea (artsenijboek)
voor het gebruik in bloed- en plasmatransfusiemateriaal is goedgekeurd.
Ftalaten en kanker
Je zal natuurlijk, als je continu dosissen toedient zo hoog als de MTD,
effecten vinden die veroorzaakt worden door de dosis en niet door de giftigheid
van het product. Zie Teveel
knaagdierkankers van Bruce
N. Ames.
In het geval van DEHP, veroorzaakt
het voederen van hoge dosissen ftalaten, vetten en andere substanties aan
knaagdieren tijdens hun hele leven "peroxisome proliferatie" (een woekering
van onderdelen van de levercel), die leidt tot de vorming van levertumoren.
Dezelfde effecten werden NIET vastgesteld bij primaten (zijdeaapjes en
apen). Dit soortverschil wordt weerspiegeld in het besluit van de Europese
Commissie van 25 Juli 1990 dat stelt dat DEHP
niet als een kankerverwekkende of irriterende substantie mag geclassificeerd
of bestempeld worden.
Een recent uitgebreid overzicht en een IARC concensus rapport concluderen
dat effecten als gevolg van peroxysome proliferatie bij knaagdieren voor
de mens niet relevant zijn.
Ftalaten en hormonale werking
Enkel 2 ftalaten, dibutylftalaat (DBP, ook
van nature in selder en lavas aanwezig!) en butylbenzylftalaat (BBP)
dat hoofdzakelijk in drukinkten worden gebruikt, toonden een zeer zwakke
oestrogene activiteit (1 miljoenste van de kracht van het natuurlijke vrouwelijke
hormoon oestradiol) in SOMMIGE in vitro testen, maar toonden geen effect
in andere testen [21] [22]
[23] [24]. Al
de meer gebruikelijke ftalaten zoals DEHP,
DINP en DIDP
(diisodecylftalaat) werden getest en negatief bevonden [21].
De meest recente in-vivo studies die specifiek de oestrogene effecten
op het oog hadden, toonden geen enkel effect voor de ftalaten, gerangschikt
van DBP tot DIDP
[22].
Bovendien had de blootstelling van ratten aan DINP
[25] en DIDP
[26] in utero,
tijdens de zoogperiode, puberteit en volwassenheid in meervoudige generatietesten
geen effect op de teelbalgrootte, op de hoeveelheid, morfologie en beweeglijkheid
van de zaadcellen, noch op de vruchtbaarheid of reproductie.
Geen reproductie-effecten van ftalaten bij lage dosering
Sommige ftalaten (zoals DEHP) geven reproductie-effecten
bij zeer hoge dosering. Deze dosering ligt veel hoger dan het niveau waar
geen enkel negatief effect (het no observed adverse effects level of NOAEL)
bij ratten, de meest gevoelige diersoort, optreedt. De maximum toelaatbare
dosis die door mensen mag worden ingenomen wordt dan 100 maal lager ingesteld
dan de NOAEL in ratten.
Er was één studie die een negatieve invloed van één
ftalaat, BBP op de reprodcutieorganen vond,
bij zeer lage dosering, slechts 10-100 maal hoger dan wat door kinderen
vanuit voedsel wordt opgenomen. Van deze studie door Dr. R. Sharpe e.a.van
het Medical Research Council Biology Unit in Edinburg, werd aangekondigd
dat ze ingetrokken wordt, omdat de resultaten niet konden worden gereproduceerd
[34]. Zie ook de kommentaar van Dr. Sharpe
op het ogenblik dat dat zijn studie de aanleiding was voor groot alarm
over de hoeveelheden aan ftalaten die in babyvoeding in het Verenigd Koninkrijk
werden gevonden: How
my work triggered the milk fiasco
DE ALTERNATIEVEN
Alle alternatieven maken bijna altijd gebruik van additieven om de gewenste
eigenschappen te geven voor specifieke doeleinden, PVC vormt hierop geen
uitzondering. Anti-oxidanten, pesticiden, fungiciden, stabilisatoren, verven,
weekmakers, etc... worden gebruikt in papier, plastiek, verf op hout, enz...
Zolang dit geen onaanvaardbare impacten op milieu of gezondheid geeft,
is dat geen probleem. Indien sommige additieven problemen stellen, moeten
ze verdwijnen en door andere worden vervangen.
CONCLUSIE
Er is geen reden om (zware) metaalstabilisatoren in PVC te verbannen, omdat
de impact op het milieu en de gezondheid verwaarloosbaar zijn. Er zijn
andere echte problemen, als je de impact van lood in PVC vergelijkt met
het loodgebruik in tal van andere toepassingen.
Evenmin is er een reëel risico bij het gebruik van ftalaten in
zacht PVC.
U bevindt zich op het tweede niveau van de Chlorofielen pagina's
Aangemaakt: 2 juni 1996.
Laatste aanpassing: 16 juli 2000.
Welkom pagina
Home Page van de Chlorofielen
PVC en alternatieven
(engelse versie)
Levenscyclusanalyse
van PVC en alternatieven in toepassingen
Voor alle commentaar op deze pagina's en in het bijzonder op PVC-additieven:
Chlorophiles@ping.be