CHLOOR EN GREENPEACE
Index: Greenpeace
Chloor en Greenpeace
Reacties
Persmededelingen
Klachten
FABEL
God schiep 91 chemische elementen, de mens meer dan duizend en de duivel
schiep er één: chloor.
Greenpeace magazine (België), augustus 1992.
FEITEN EN CIJFERS
De Bijbel
Afgezien van de wetenschappelijke waarde van bovenstaand citaat, heeft
Greenpeace blijkbaar de Bijbel niet goed gelezen. De Bijbel verbindt de
duivel duidelijk met vuur en zwavel! Anderzijds zegt het Nieuwe
Testament dat de Christenen het zout der aarde zijn en - mogelijk wist
je het al - zout bestaat voor 60% uit chloor...
Het doel en de middelen
Eén van de hoofddoelen van Greenpeace is dat alle industriële
chlooraktiviteiten zouden gestopt worden tegen het jaar 2000. Om dat doel
te bereiken zijn alle middelen goed. Oppeppen
van niet-problematische lozingen tot zogenaamde 'ekologische rampen' door
het produceren of suggereren van cijfers die meer dan tienduizend
keer hoger liggen dan de werkelijk gemeten waarden, foute
berekeningen, bedrijven beschuldigen van een
ernstige vervuiling, terwijl de reële plaats van het genoemde bedrijf
400 km stroomafwaarts van het punt van vervuiling is, woorden en
zinnen uit hun verband rukken, van originele werken essentiële
paragrafen weglaten in hun copies, suggereren dat het ontstaan
van bijprodukten van de industrie - zoals dioxinen - hetzelfde is als ze
emitteren.
De negatieve eigenschappen van enkele gechloreerde
chemicaliën projekteren op alle ruim 10,000 chloorderivaten. En vooral
de enorme hoeveelheid informatie 'vergeten' te vermelden die men in de
wetenschappelijke literatuur kan vinden, die het tegendeel
bewijst van wat Greenpeace beweert. Voor een milieugroepering, is het
vreemd dat ze kost wat kost
alternatieven promoten
die 'chloorvrij' zijn, ook al zijn die slechter voor het milieu en/of gevaarlijker
voor de gebruiker. Als laatste, doch niet geringste, item gebruiken ze
voor een zelf gedefiniëerde
geweldloze organisatie
behoorlijk veel geweld, door bedrijven en transporten aan te vallen en
door afpersingspraktijken bij tussengebruikers
van chloor en chloorprodukten.
Zijn we tegen Greenpeace? In feite niet. Maar
Greenpeace moet ernstige wetenschap en reële argumenten gebruiken
voor échte problemen, geen leugens voor onbestaande problemen.
De overdrijving
In één van haar 'wetenschappelijke' rapporten, 'PVC-factories
= dioxinfactories', maakt Greenpeace een dubbele fout.
Eerstens 'vertalen' ze een laboratoriumproef, waar 1,5 gram
van een PVC-tussenprodukt werd gemaakt, naar de hoeveelheid dioxinen die
zouden geproduceerd worden bij de produktie van 100.000 ton PVC.
Volgens hen zou meer dan 400 g dioxinen geproduceerd worden per 100.000
ton PVC.
Tweedens suggereert Greenpeace dat al die geproduceerde dioxinen, ook
in het milieu terechtkomen. Als dat waar was, dan zou dat inderdaad een
ecologische en gezondheidsramp zijn voor de arbeiders in en de buurtbewoners
rond zo'n bedrijf. Maar ze 'vergaten' wel te vermelden dat de laboratoriumproef
slechts een rendement had van 12%, terwijl een goed uitgerust PVC-bedrijf
rendementen haalt van méér dan 97%. Dus die twee zijn niet
zonder meer te vergelijken.
Gealarmeerd door de publikatie van de voornoemde
laboratoriumproef, werden de onderzoekers van de Amsterdamse Universiteit,
waar de proef gedaan werd, door het chloor-EDC-VCM-PVC-bedrijf van Rovin
in Nederland gevraagd om de gevormde en geëmitteerde hoeveelheid dioxinen
in hun bedrijf te meten.
Dit werd in 1991-1992 uitgevoerd en de resultaten waren: op een produktie
van ongeveer 500.000 ton per jaar, worden ongeveer 4 g dioxinen gevormd,
al 500 keer minder dan wat Greenpeace berekende. Van die hoeveelheid worden,
na biologische afvalwaterzuivering, inclusief verbranding van het slib,
het productieafval en de restgassen, slechts ongeveer 40 milligram
dioxinen naar de lucht geëmitteerd en slechts ongeveer 10 milligram
naar water per jaar. Dat is 10.000 keer minder dan wat Greenpeace
suggereert en geen milieuramp, niet eens een probleem.
Om een vergelijking te maken: Ander onderzoek gaf als resultaat dat
een motorschip op de Noordzee (óók die van Greenpeace!) 30
to 80 milligram dioxinen per jaar emitteert, evenveel (of weinig) als een
bedrijf waar honderduizenden tonnen PVC gemaakt worden! zie ook Bronnen
van dioxinen.
Als men een milieuprobleem vermoedt en men kent de reële hoeveelheden
niet, dan kan men om een onderzoek vragen. In welbepaalde gevallen mag
men zelfs de werkelijkheid inschatten op basis van laboratoriumproeven.
Maar in dit geval waren de werkelijke metingen bij Greenpeace bekend, jaren
vóór het verschijnen van hun rapport. Dus hun suggestief
verhaal is een zuivere vervalsing van de realiteit.
Niet de eerste keer...
Het is niet de eerste keer dat Greenpeace kompleet fout zit met haar
boodschappen. In mei 1990 werd door hen het bericht verspreid dat ze enorme
gehaltes dioxinen hadden gevonden buiten het pesticidebedrijf Nufarm in
Australië, "100 miljoen keer hoger dan de USA EPA standaards". Op
grond van deze boodschap werd de firma gedurende maanden gesloten terwijl
het onderzoek liep.
Het onderzoek kostte de staat Victoria 1,5 miljoen A$ en de firma 6
miljoen A$. De resultaten: enkele sporen van dioxinen in de deeltjes per
miljard (ppb) range, werden door Prof. Dr. Ian Ray, als onafhankelijk ondezoeker
als volgt gecommentarieerd: "De redenering dat dit een gevaar voor de
gezondheid van de mensen in Melbourne was, daarvan denk ik dat het een
overdrijving was. Ik denk dat Greenpeace niet de goede gegevens had"[20].
Infeite waren ze tot een factor 1 miljoen fout...
Greenpeace, ondervraagd over deze kwestie, die ze de "grootste milieuramp
van de wereld, erger dan Seveso" hadden genoemd, antwoordde: "Wij
hebben dat niet zo beschreven, we hebben gezegd dat het een van de grootste
catastrofen van de wereld kon zijn". En zij voegden er aan toe:
"Niets dat Greenpeace ooit heeft gezegd was voorzover ik weet, ooit bewezen
onwaar".
Geen verdere commentaar...
De rekenfouten
In een ander rapport, 'Zero Dioxin', berekent Greenpeace de 'emissie' van
dioxinen door alle Amerikaanse PVC-producenten, vanuit de gepubliceerde
cijfers van een Noorse producent.
De berekeningen werden gemaakt op basis van de werkelijke emissies
van dioxinen naar lucht en water én op basis van de hoeveelheid
dioxinen die in interne fabrieksstromen en afvalstromen werden gevonden.
Het eerste is juist, het tweede is zonder meer onzin, interne stromen komen
uiteraard niet in de omgeving, dus ook niet die dioxinen. Greenpeace
maakt hier dus bewust geen onderscheid tussen het ontstaan en het
emitteren
van dioxinen.
Het laatste is nog meer dubieus: Greenpeace berekent de hoeveelheid
dioxinen op basis van de veronderstelling dat er evenveel afval is als
productie! Infeite wordt er slechts 2,5% afval gevormd, zodat ze weer eens
- bewust - een faktor 40 te hoog zitten. Maar om het nog erger te maken,
al dat afval wordt verbrand in goed uitgeruste verbrandingsovens waar de
dioxinen met een rendement van méér dan 99,9% vernietigd
worden. Greenpeace was dus weer eens duizenden keren fout met haar berekeningen...
Iedereen kan zich vergissen. Wanneer echter alle fouten slechts in één
richting gebeuren, dan is dat geen vergissing meer, maar bewuste manipulatie.
De verplaatsing
In het rapport, 'PVC-factories = dioxinfactories', 'bewijst' Greenpeace
dat een PVC-bedrijf de oorzaak was van de vervuiling met dioxinen van de
Rijn bij km 665. Omdat dat 10 km ten zuiden van Keulen was, en de genoemde
fabriek in Rotterdam bij km 1015 in Nederland lag, was dat totaal onmogelijk
(dioxinen kunnen niet zwemmen!). Na wat verder onderzoek, is de vervuiling
waarschijnlijk afkomstig uit het verleden, van een bedrijf dat chloorfenolen
maakte - wat niets met PVC te maken heeft - en dat al tien jaar gesloten
is.
Anderzijds blijkt uit onderzoek van de Rijnsedimenten dat de dioxinevervuiling
op haar maximum was gedurende de zeventiger jaren. Op dit ogenblik zijn
de dioxine-koncentraties even laag als in 1945, bijna nul, ondanks het
feit dat de chloor- en PVC-produktie vele malen hoger ligt dan in die tijd.
Greenpeace heeft zich nooit verontschuldigd voor de duidelijk foute
beschuldiging van het PVC-bedrijf...
Het weglaten van relevante informatie
In Duitsland was er een onderzoek naar het gedrag van PVC in stortplaatsen.
Het rapport geeft een aantal mogelijkheden voor het uitlogen van bestanddelen
van hard en zacht PVC, echter zonder enig cijfer te geven, zodat er geen
mogelijkheid is om een schatting te maken van het werkelijk effekt van
deze 'mogelijke' uitlogingen. Alhoewel de wetenschappelijke waarde van
dat rapport twijfelachtig is, is de laatste alinea interessant: de auteur
zegt dat er van het storten van PVC in goed onderhouden stortplaatsen geen
gevaarlijke gevolgen te verwachten zijn! Deze alinea is weggelaten in
copies, verspreid door Greenpeace!
Volgens het Greenpeace pamflet 'Chloor is overal', zou de Parijse Commissie
besloten hebben om alle 'chloorstoffen' te bannen. Greenpeace laat hierbij
drie essentiële condities weg van wat de Milieuministers van de Noordzeelanden
beslisten: De Ministers wensten een ban op alle persistente entoxische
en bio-accumulerende stoffen, of ze nu chloor bevatten of
niet.
Uiteraard is het juist om de emissies van dergelijke stoffen tot bijna
nul - of zo mogelijk nul - te reduceren. De toxische, persistente, bio-accumulerende
gechloreerde stoffen zijn echter slechts een klein deeltje van enkele honderden
(bij)producten tegenover de meer dan 1,500 natuurlijke en de meer dan 10,000
industriële gechloreerde materialen. Zie ook "Chloor en bio-accumulatie"
(nog in bewerking).
Het projekteren van Enkele op Alle
Greenpeace projecteert de negatieve eigenschappen van enkele gechloreerde
chemikaliën zoals DDT, PCB's en CFK's, die om die redenen al gebannen
werden of worden op alle - meer dan 10.000 - chloorprodukten. Dit is wetenschappelijke
onzin. Bijvoorbeeld wat heeft PVC met DDT, PCB's of CFK's en de mogelijke
gevolgen zoals bio-accumulatie, giftigheid, kanker of ozonafbraak te maken?
Niets, behalve dat het chloor bevat. Infeite is het even onzinnig als vragen
dat alle nylonfabrieken gesloten worden, want dat bevat stikstof, omdat
sommige landbouwers teveel mest (dat bevat óók stikstof!)
gebruiken. Dat laatste geeft overbemesting, een van de werkelijke problemen
in het oppervlaktewater van vandaag en het bronwater van morgen.
Het weglaten van bewijzen
Greenpeace beschuldigt PVC in het huishoudelijk afval ervan dat het de
oorzaak is van de vorming van dioxinen bij verbranding. De redenering is
simpel: PVC geeft de helft van de hoeveelheid chloor in het afval, dus
is het verantwoordelijk voor de helft van de dioxinen die de verbrandingsoven
verlaten. Ze geven zelfs een voorbeeld van een test bij een verbrandingsoven
in Denemarken (met twijfelachtige omstandigheden), waar men een relatie
vond tussen de hoeveelheid PVC en de hoeveelheid dioxinen..
Greenpeace 'vergeet' echter de enorme hoeveelheid gegevens van méér
dan zeventig experimenten bij huisvuilverbranding over de hele wereld
te vermelden, waaruit duidelijk blijkt dat er géén
relatie is tussen de chloor (en PVC) invoer en de dioxine emissies. Er
waren zelfs meerdere experimenten die het omgekeerde resultaat gaven: meer
PVC bij de invoer geeft minder dioxinen aan de uitgang! Zij 'vergeten'
eveneens te vermelden dat een experiment aan een verbrandingsoven - bij
dezelfde voeding, zonder enige extra investering - tot honderd keer minder
dioxinen gaf, enkel en alleen door het verbrandingsproces te verbeteren...
Dus de hoeveelheid chloor in de 'brandstof' is niet belangrijk, de verbrandingsomstandigheden
zijn uiterst belangrijk inzake dioxine-uitstoot. Zie ook Chloor
in brandstof en dioxinen bij verbranding.
De alternatieven
Greenpeace geeft een groot aantal alternatieven voor het gebruik van chloor
in processen en materialen, vooral voor PVC. Zij geven echter geen enkel
bewijs dat die alternatieven ook werkelijk beter zijn voor het milieu,
enkel dat ze chloorvrij zijn. Infeite zijn een aantal van die alternatieven
bewezen gevaarlijker voor de mens en/of het milieu.
Bijvoorbeeld voor de desinfectie van zwembaden bevelen ze ozon aan
i.p.v. chloor. Ozon is infeite 60 keer giftiger dan chloor en is, in tegenstelling
tot chloor, nu erkend als voor de mens kankerverwekkend door het 'Deutsche
Forschungsgeselschaft', het Instituut dat zich bezighoudt met de regels
voor toxische en kankerverwekkende stoffen op de werkplaats in Duitsland.
Het kankerverwekkend vermogen wordt zowat 120 keer hoger ingeschat dan
van benzeen, een voor mensen bekend kankerverwekkend bestanddeel van benzine.
Zie ook Chloor en giftigheid en Chloor
en kanker.
In een brochure van Greenpeace UK uit 1996 [14],
promoot Greenpeace het gebruik van gietijzeren en roestvrij stalen pijpen
inplaats van PVC pijpen. Volgens een onderzoek van gas
distributie systemen in Nederland, geven ijzeren pijpen tot 20 keer
meer vervuiling dan PVC op verschillende milieucriteria! Dus voor Greenpeace
is hun anti-PVC fundamentalisme sterker dan wat je normaal mag verwachten
van een milieugroepering...
Het geweld
Greenpeace preekt de geweldloosheid. Maar wat we tot nu toe gezien hebben
zijn vele gevallen van gewelddadig aanvallen van chloor- en PVC-bedrijven
en het blokkeren van transporten, inclusief reële beschadigingen.
In België en Nederland alleen al verloren ze volgende rechtsgedingen:
Het niet stoppen van hun actie bij Solvay Antwerpen: boete 7.000.000
BF (ca. Fl. 400.000)
Voor elke volgende blokkering van de activiteiten van Akzo Nobel Chemicals
in Rotterdam: een boete van Fl. 50.000 (ca. 900.000 BF) per geval en Fl.
100.000 (ca. 1.800.000 BF) per dag.
De persoonlijk veroordeling van de Greenpeace-campagneleider tegen
chloor in België tot een boete van 180.000 BF (ca. Fl. 10.000) voor
beschadigingen bij Tessenderlo Chemie en in beroep een gevangenisstraf
van 1 maand met uitstel.
Het betalen van alle kosten voor het blokkeren van een chloortrein
te Linne-Herten in Nederland.
Die laatste veroordeling is zeer interessant. De rechter baseerde zijn
oordeel op het feit dat Greenpeace niet eens getracht had om haar protest
op enige wettelijke weg te uiten, terwijl andere milieugroepen dat wel
deden, noch hadden ze enig gesprek met de directie van het bedrijf, alvorens
ze de trein blokkeerden...
Het grofste geweld dat ze gebruiken is wat ze doen tegenover het
produkt PVC. Zonder enige wetenschappelijke reden gebruiken ze PVC als
de zondebok voor hun fundamentalisme. Personen worden min of meer beschermd
tegen roddel en valse beschuldigingen. Geen enkele wet beschermt echter
een produkt tegen roddel en valse beschuldigingen, noch is het mogelijk
om hen te laten betalen voor de schade die ze aanrichten inzake marktaandeel
en werkloosheid. Dat is macht zonder verantwoordelijkheid.
De afperserij
Greenpeace misbruikt de positie van producenten en handelaars in consumentenprodukten
om hen af te dreigen. Met acties tegen PVC bij verschillende handelaars,
met de verspreiding van 'zwarte lijsten' van produkten die nog in PVC verpakt
worden, creëren ze een sfeer die moeilijk te weerstaan is. Tenslotte
verkopen de handelaars water, margarine, kaas, vis, vlees en andere consumentenartikelen,
geen verpakking. Een recente actie van Greenpeace gaat nog een stap verder.
Met foute informatie over "giftige" stoffen die uit PVC-speelgoed kunnen
lekken, worden ouders bang gemaakt en winkeliers afgedreigd.
Als er een kans is om een marktaandeel te verliezen, omwille van deze
negatieve publiciteit, dan is men zeer snel geneigd om naar andere materialen
over te stappen. De consument en het milieu zullen het verschil wel betalen...
Als er een voordeel voor de veiligheid of voor het milieu aan vastzat,
dan was er nog enige grond voor dit soort acties. Maar aangezien een groot
aantal wetenschappelijke onderzoeken het tegendeel bewijzen (zie complete
LCA's van PVC en alternatieven in toepassingen) is dit een vorm van
ecologisch fanatisme. Infeite, wat is het verschil tussen mensen werkloos
maken, op basis van godsdienst, sekse of ras, of mensen werkloos maken,
niet omdat ze produkten maken die goed of slecht voor mens of milieu zijn,
maar omdat ze chloor bevatten...
Zijn we tegen Greenpeace?
Wij waren tot enkele jaren geleden bewonderaars van Greenpeace, tot we
ontdekten dat ze, ook al zijn hun doelen gefundeerd, in alle gevallen leugens,
halve waarheden en overdrijvingen gebruiken om hun doel te bereiken. En
in het geval van chloor en PVC is zelfs hun doel fout.
Wanneer we stellen dat Greenpeace liegt zijn we in goed gezelschap:
Paul Crutzen, recente Nobelprijswinnaar voor zijn werk op het gebied van
de ozonlaag, heeft zijn lidmaatschap van Greenpeace opgezegd:
'Zij hebben de zaak vervalst en ik ben daarvoor boos, want dat komt
op onze rekening. Zij gebruiken foute gegevens, zowel voor de Brent Spar
als voor de Franse nucleaire testen. Ik ben tegen nucleaire testen, maar
men moet wetenschappelijk juiste argumenten gebruiken... ...Nee, Greenpeace
heeft de zaak van het milieu geschaad.'
De akties van milieugroeperingen, waarvan vele Chlorofielen lid zijn
(in het geval van Greenpeace: waren), waren in het verleden noodzakelijk
om de directies van bedrijven en de overheid wakker te schoppen, dat de
vervuiling te ver ging. Vandaag is het echter zo dat de meeste bedrijven
veel minder vervuilen dan het verkeer, of de huishoudens.
Sommige milieugroepen, zoals Bellona
in Scandinavië, hebben actie gevoerd bij PVC-bedrijven, maar zij vroegen
niet de sluiting van die bedrijven, zij werkten plannen uit om de vervuiling
tot acceptabel lage hoeveelheden terug te dringen. Dat werd gevolgd door
investeringen bij die bedrijven en PVC is nu een acceptabel produkt voor
hen. Dat is niet het geval voor Greenpeace, zij zijn tegen PVC, enkel omdat
het chloor bevat, zelfs als dat hen hun geloofwaardigheid kost, of erger
nog, de geloofwaardigheid van de milieubeweging in het algemeen in discrediet
brengt.
We denken dat milieuverenigingen in het algemeen nog steeds nodig zijn
als waakhond voor bedrijven en de overheid, om hen bewust te houden van
de gevolgen van wat ze doen. Maar dan moeten dat wel verenigingen zijn
die wetenschappelijk verantwoorde argumenten gebruiken, niet dít
Greenpeace.
U bent op nivo één van de Chlorofielen bladen.
Op het net: 23 februari 1996.
Laatste aanpassing: 1 maart 2002.
Welkom pagina
'Home Page', het 'Kopblad' van de Chlorofielen
PVC en alternatieven
Reacties van de Chlorofielen tegen rapporten van
Greenpeace
Klacht bij de Reclame Code Comissie
Voor alle kommentaar op onze mening over Greenpeace of andere Chlorofielen
bladen:
chlorofielen@pandora.be