PHIL

line

PVC EN ADDITIEVEN

line

Index: PVC en alternatieven

Algemeen
De levenscyclus van PVC en alternatieven vergeleken
Volledige levenscyclus van PVC en alternatieven in verschillende toepassingen
PVC en additieven

lijn

FABEL

Milieu-, gezondheid- en beroepsimpacten als gevolg van persistente vervuiling tijdens de productie van chloor, EDC, MVC, PVC en zijn additieven.

PVC, een milieugif van Greenpeace Australië op Internet.

lijn

FEITEN EN CIJFERS

De milieu- en gezondheidsimpact van PVC en additieven

De milieu- en gezondheidsimpact van chloor en PVC kan vergeleken worden in levenscyclusanalyses. Dit vindt u in "Volledige levenscyclusanalyses van PVC en alternatieven" pagina's. Ftalaten, de belangrijkste additieven om PVC week te maken, vindt u in Chloor en hormonale veranderingen pagina's, maar hier volgt een volledige reactie. Het gebruik van zware metalen als PVC stabilisatoren is hier een ander belangrijk onderwerp.

  lijn

Lood als stabilisator in PVC

De Nordic Pipes Federation (Nordic = Noorwegen, Zweden, Denemarken, Finland) heeft omwille van de bezorgdheid inzake het gebruik van lood als stabilisator in PVC-drinkwaterleidingen een document voorbereid voor een wetenschappelijk debat rond de gezondheids- en milieu-impacten, in vergelijking tot andere loodtoepassingen. Het kan u een idee geven van de verhouding van de problemen van lood in PVC en lood in andere toepassingen.

Lood dat naar het drinkwater migreert

Drinkwater en leidingmaterialen werden getest op migratie van lood uit PVC. Met uitzondering van de eerste 5 dagen, wanneer lood van het oppervlak naar het water kan migreren, zijn er geen migraties vastgesteld en bevat het water aan de kraan niet meer lood dan het water aan de bron. Tijdens de eerste dagen, wordt de leiding op lekken getest en grondig gespoeld en gedesinfecteerd.

Het oppervlak van PVC leidingen werd getest met dezelfde test, die gebruikt wordt voor het testen van keramiek dat met voedsel in contact komt.
De eerste test gaf 0.13 and 0.20 mg/dm2 lood.
De tweede test gaf minder dan 0.01 mg/dm2. Dit betekent dat er geen migratie van lood uit de massa van het plastic plaatsvindt.
De strengste EU testlimiet is 0.80 mg/dm2.

Loodgebruik in Zweden

Het loodverbruik in Zweden in 1992 was:
 
Loodverbruik in Zweden 1992:
Toepassing: verbruik
(ton)
loodbatterijen,
minstens:		 22.000
met lood
afgeschermde kabels:		 3.000
Kristalglas: 1.300
Electronica: 1.300
Munitie: 1.200
Gewichten: 1.000
Metaallegereingen: 900
Visgewichten, netten: 600
Schoorsteenplaten: 500
Plastiekadditieven,
excl. PVC leidingen:		 400
Benzine met lood: 340
PVC leidingen: 225
Andere toepassingen: 150
Anti-roest verf: 90

Interessant, indien lood in PVC leidingen een probleem is, waarom zou het gebruik van lood in kristalglas dan toegelaten zijn. Alleen maar om het genot van het glazen kunstwerk, zonder enig milieuvoordeel?

Loodemissies in Zweden

De jaarlijkse emissie van lood in het milieu werd berekend op:
 
Jaarlijkse loodemissies:
Produkt: emissie
(ton/jaar)
Batterijen: 3.000
Munitie: 1.200
Visgewichten,
netten:		 600
Benzine met lood: 340
Anti-roest verf: 90
PVC leidingen: 0,08

Bij verbranding zullen de metalen die als stabilisator in PVC werden gebruikt nauwelijks de totale hoeveelheid aan zware metalen die uit de rookgassen moeten verwijderd worden, veranderen.

Noch in de aarde, noch op stortplaatsen werd het migreren van lood uit PVC leidingen vastgesteld, ook geen afbraak van het harde PVC zelf. Maar, als we veronderstellen dat PVC in elk geval, na 100 jaar of zo, zal afbreken, dan nog zou het extra risico op loodemissie verwaarloosbaar zijn:
De natuurlijke hoeveelheid lood in grond bedraagt : 20-50 mg/kg.
De maximaal toegelaten hoeveelheid voor verschillende landen bedraagt: 200-1000 mg/kg

Wanneer de loodinhoud van een meter PVC-leiding van 110 mm doorsnee naar de omliggende grond migreert, zou de achtergrondwaarde van lood in de grond verhoogd worden met:
0,4 mg/kg wanneer enkel de bovenlaag afbreekt en het lood migreert tot 0,5 m van de leiding.
7 mg/kg wanneer het lood volledig migreert naar de omliggende 1 m3 grond.

De migratiesnelheid van metalen in het algemeen is lager dan 1,5 m in meer dan 600 jaar, met uitzondering van zandsteen: 4,5 m in 690 jaar.

lijn

Ftalaten als weekmakers in zacht PVC

Ftalaten en giftigheid

Omwille van de paniekzaaierij die Greenpeace startte tegen de migratie van "giftige" chemicaliën uit kinderspeelgoed, volgt hier de toxicologische achtergrond van ftalaten.

De acute giftigheid van verschillende commerciële ftalaten is zo laag dat enorme hoeveelheden aan dieren moeten gevoederd worden om de MTD (maximaal toelaatbare dosis) te bereiken, equivalent met 500g/dag voor een volwassene. DEHP, het meest gebruikte ftalaat wordt als niet-giftig en niet-irriterend beschouwd. DEHP is goedgekeurd door het US FDA en de EU Scientific Committee for Foodstuffs voor het gebruik in materialen voor voeselverpakkingen. PVC, weekgemaakt met DEHP is het enige flexibele materiaal dat door het Europese Pharmacopea (artsenijboek) voor het gebruik in bloed- en plasmatransfusiemateriaal is goedgekeurd.

Ftalaten en kanker

Je zal natuurlijk, als je continu dosissen toedient zo hoog als de MTD, effecten vinden die veroorzaakt worden door de dosis en niet door de giftigheid van het product. Zie Teveel knaagdierkankers van Bruce N. Ames.
In het geval van DEHP, veroorzaakt het voederen van hoge dosissen ftalaten, vetten en andere substanties aan knaagdieren tijdens hun hele leven "peroxisome proliferatie" (een woekering van onderdelen van de levercel), die leidt tot de vorming van levertumoren. Dezelfde effecten werden NIET vastgesteld bij primaten (zijdeaapjes en apen). Dit soortverschil wordt weerspiegeld in het besluit van de Europese Commissie van 25 Juli 1990 dat stelt dat DEHP niet als een kankerverwekkende of irriterende substantie mag geclassificeerd of bestempeld worden.
Een recent uitgebreid overzicht en een IARC concensus rapport concluderen dat effecten als gevolg van peroxysome proliferatie bij knaagdieren voor de mens niet relevant zijn.

Ftalaten en hormonale werking

Enkel 2 ftalaten, dibutylftalaat (DBP, ook van nature in selder en lavas aanwezig!) en butylbenzylftalaat (BBP) dat hoofdzakelijk in drukinkten worden gebruikt, toonden een zeer zwakke oestrogene activiteit (1 miljoenste van de kracht van het natuurlijke vrouwelijke hormoon oestradiol) in SOMMIGE in vitro testen, maar toonden geen effect in andere testen [21] [22] [23] [24]. Al de meer gebruikelijke ftalaten zoals DEHP, DINP en DIDP (diisodecylftalaat) werden getest en negatief bevonden [21].

De meest recente in-vivo studies die specifiek de oestrogene effecten op het oog hadden, toonden geen enkel effect voor de ftalaten, gerangschikt van DBP tot DIDP [22].

Bovendien had de blootstelling van ratten aan DINP [25] en DIDP [26] in utero, tijdens de zoogperiode, puberteit en volwassenheid in meervoudige generatietesten geen effect op de teelbalgrootte, op de hoeveelheid, morfologie en beweeglijkheid van de zaadcellen, noch op de vruchtbaarheid of reproductie.

Geen reproductie-effecten van ftalaten bij lage dosering

Sommige ftalaten (zoals DEHP) geven reproductie-effecten bij zeer hoge dosering. Deze dosering ligt veel hoger dan het niveau waar geen enkel negatief effect (het no observed adverse effects level of NOAEL) bij ratten, de meest gevoelige diersoort, optreedt. De maximum toelaatbare dosis die door mensen mag worden ingenomen wordt dan 100 maal lager ingesteld dan de NOAEL in ratten.
Er was één studie die een negatieve invloed van één ftalaat, BBP op de reprodcutieorganen vond, bij zeer lage dosering, slechts 10-100 maal hoger dan wat door kinderen vanuit voedsel wordt opgenomen. Van deze studie door Dr. R. Sharpe e.a.van het Medical Research Council Biology Unit in Edinburg, werd aangekondigd dat ze ingetrokken wordt, omdat de resultaten niet konden worden gereproduceerd [34]. Zie ook de kommentaar van Dr. Sharpe op het ogenblik dat dat zijn studie de aanleiding was voor groot alarm over de hoeveelheden aan ftalaten die in babyvoeding in het Verenigd Koninkrijk werden gevonden: How my work triggered the milk fiasco

lijn

DE ALTERNATIEVEN

Alle alternatieven maken bijna altijd gebruik van additieven om de gewenste eigenschappen te geven voor specifieke doeleinden, PVC vormt hierop geen uitzondering. Anti-oxidanten, pesticiden, fungiciden, stabilisatoren, verven, weekmakers, etc... worden gebruikt in papier, plastiek, verf op hout, enz...
Zolang dit geen onaanvaardbare impacten op milieu of gezondheid geeft, is dat geen probleem. Indien sommige additieven problemen stellen, moeten ze verdwijnen en door andere worden vervangen.

CONCLUSIE

Er is geen reden om (zware) metaalstabilisatoren in PVC te verbannen, omdat de impact op het milieu en de gezondheid verwaarloosbaar zijn. Er zijn andere echte problemen, als je de impact van lood in PVC vergelijkt met het loodgebruik in tal van andere toepassingen.
Evenmin is er een reëel risico bij het gebruik van ftalaten in zacht PVC.

lijn

U bevindt zich op het tweede niveau van de Chlorofielen pagina's

Aangemaakt: 2 juni 1996.
Laatste aanpassing: 1 maart 2002.

Welkom pagina

Naar de Home Page van de Chlorofielen

Omhoog: PVC en alternatieven

Links: Levenscyclusanalyse van PVC en alternatieven in toepassingen

Voor alle commentaar op deze pagina's en in het bijzonder op PVC-additieven:

Zend naar: chlorofielen@pandora.be