De Duitse schlager		in Nederland en België

CORRY BROKKEN

°3.12.1935
Corry, de diva uit Breda, maakte in de zestiger jaren de hitparades onveilig met vertalingen van Franse chansons. Zo stond ze in 1960 in Nederland 9 maanden nr. 1 met Edith Piaf's "Milord". In 1963 stond ze opnieuw op de hitlijsten met een Aznavourvertaling "Mijn ideaal" en '64 deed ze dat nog eens over met "La Mamma". In de daaropvolgende jaren bleef ze maar vertalingen van Franse chansons zingen, bij voorkeur van Aznavour,  zoals "Venetië" (Que c' est triste Venise), maar ook van Bécaud, zoals "Don Juan". Corry stond daarmee in Nederland niet alleen, want ook Conny Vandenbosch zou op de Franse kar springen.
Het waren diezelfde Franse chansons, die Corry ook in het Duits inzong en dit met evenveel succes.
Corry was echter al in 1957 op de voorgrond getreden met "Net als toen", waarmee ze in 1957 het Eurovisie Songfestival won.
In 1960 stond ze aan de zijde van Teddy Scholten, in 1959 ESC winnares met "Een beetje", Ton Van Duinhoven en Willy Alberti in de ploeg, die voor Nederland deelnam aan de "Europabeker voor Zangvoordracht" in Knokke.
In de jaren zeventig gooide Corry het over een volledig andere boeg. Op haar 43ste ging ze rechten studeren. Ze was daarin al even succesvol als in haar zangcarriere. Ze werd advokaat en nog later rechter in s' Hertogenbosch.
Ze keerde in de 90-iger jaren nog even terug als zangeres en werd dan schrijfster, met een wekelijkse column in het damesblad "Margriet". In 2000 publiceerde ze haar memoires, waarin o.a. haar ongelukkig 2de huwelijk met de 25 jaar oudere theaterproducer René Sleeswijk aan bod komt, over haar vader, die "fout" was in de oorlog, over haar abortussen en over haar dochter, die beide benen verloor. Redenen genoeg dus om het boek te kopen en te lezen!

Meer over Corry op wikipedia.

Een overzicht van haar duitse opnamen vindt op de CD van Bear Family, waarvan u hieronder een beeld van de achterzijde ziet.